Stralingsrisico’s voor Nederland?
Niet alleen in Japan is men nog onzeker wat de gevolgen zullen zijn voor het omringende gebied op lange en korte termijn van de straling die op dit moment vrijkomt uit de Fukushima-1 centrale. Ook in Amerika en Nederland hebben wetenschappers zich de laatste paar dagen gebogen over deze kwestie en groeit inmiddels het aantal tegenstanders tegen kernenergie. Deze groeiende bezorgdheid kan gelukkig snel getemperd worden volgens de wetenschappers. Verschillende wetenschappers en organisaties uit zowel de VS als NL hebben betoogt dat we ons geen zorgen hoeven maken over de hoeveelheden straling die op dit moment ons land bereiken. Het zou om een 10.000ste factor van de hoeveelheid van de kernramp in Tsjernobyl in 1986 gaan.
Zowel de Amerikaanse Association of Clinical Endocrinologists (AACE), American Thyroid Association (ATA), Endocrine Society en de Society of Nuclear Medicine (SNM) hebben een gezamenlijke verklaring afgegeven die beweert dat er op dit moment geen enkele gevaren zijn voor de volksgezondheid. De verklaring stelt dat de belangrijkste stralingsbron van zorg, met betrekking tot effecten op de gezondheid, radioactief jodium-131 is. Deze variant presenteert een speciaal risico voor de gezondheid omdat blootstelling met een hoge dosis kan leiden tot de ontwikkeling van schildklierkanker jaren later. Als jodium-131 wordt opgenomen door de schildklier, dan kan dit leiden tot schildklierkanker. Na de ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl in 1986 werd er bij meer dan 6.000 mensen schildklierkanker geconstateerd, waarschijnlijk door het drinken van besmette melk en/of water in de kindertijd. (klik op 'blijf lezen' voor gehele post)
Nanosail, een zeil en een anker
Afb. 1: Nanosail-D
Ik vind satellieten erg interessant. Voor mij is het het toppunt van techniek. Om een gevoelig instrument te maken dat na een ruimtereis nog werkt en dat jaren blijft doen zonder enig onderhoud, daar doe ik mijn petje voor af. Laatst kwam ik een leuk onderwerp tegen over een 'klein' onderzoekssatelliet, de Nanosail-D. Deze satelliet zal het echter niet lang uithouden, over een paar maanden stort het alweer neer op aarde.
De Nanosail-D is een satelliet met een groot zonnezeil. Een zonnezeil kan gebruikt worden voor de aandrijving van een ruimteschip. Licht heeft geen massa maar het heeft wel impuls. Deze impuls word overgedragen als het licht ergens tegenaan botst. Deze constante impulsoverdracht word ook wel stralingsdruk genoemd en kan als volgt worden uitgedrukt: 
Met P is de druk, de stralingsconstante a en T de temperatuur. Het lijkt misschien raar om de stralingsdruk als functie van temperatuur te geven maar temperatuur is ook een raar iets in het vacuüm van de ruimte. Daar waar geen convectie of conductie is, wordt temperatuur enkel overgedragen door straling en hebben we het dus eigenlijk over het zelfde.
(Klik op 'Blijf lezen' voor de rest)
Een kompas in je mobieltje
Afb. 1: Orienteering kompas
Een kompas in je mobieltje, het klinkt heel simpel. Het is 'gewoon' een sensor die naar het magnetische noorden wijst. Maar iedereen die wel eens een keer echt met een kompas in de rimboe aan de slag is gegaan weet dat het niet zo simpel is. Voor bijvoorbeeld orientatieloop gebruikt met een kompas zoals afgebeeld in de foto, Ze zijn niet goedkoop en je moet er mee leren werken. Het magnetisch veld van de aarde is namelijk niet erg sterk: Tussen de 30 en 60 microtesla van pool tot evenaar waarbij de veldlijnen parallel zijn met het aardoppervlak aan de evenaar, en loodrecht op het aardoppervlak in de polen. Ook is het magnetische noorden niet het zelfde als het geografische noorden, en verandert het magnetisch veld van plaats. Verder zijn er plaatselijke variaties in het magnetisch veld en zullen ijzeren voorwerpen het veld beïnvloeden. Naast een kompas, heeft men dus ook een landkaart nodig met informatie over de afwijking van het magnetisch veld, bijvoorbeeld een isogonen kaart.
Afb. 2: Isogonen kaart
Hoe hebben ze dit in een mobieltje gestopt? Naast het meten van het magnetisch veld willen we ook de plaats op aarde weten en de oriëntatie van het mobieltje, dus of het op een tafel licht of recht op in de hand. Verder moet het natuurlijk klein, goedkoop, nauwkeurig, en efficiënt zijn.
(Klik op 'blijf lezen' voor de rest)
Is Thorium het Uranium van de 21ste Eeuw?
Wordt Thorium het nieuwe Uranium?
Thorium, een wit-zilver licht radioactief metaal
Voor kernenergie kan dit wel eens deze eeuw gebeuren. Maar misschien even een samenvatting waarom Uranium niet zo geweldig is als brandstof.
- Er is niet zo veel Uranium op de aarde. Het raakt op net zoals olie, aardgas en steenkool.
- Je moet Uranium verrijken, U-235 is nodig om de reactie in stand te houden.
- De reactie laat radioactief Plutonium achter, een enorm gevaarlijke stof dat gebruikt kan worden voor nucleaire wapens.
- Met een halfwaardetijd van enkele 100.000 jaar, het afval is problematisch.
- De kerncentrales zijn erg ingewikkeld en er zijn veel ingenieurs nodig om de reactie in toom te houden. De kans op een nieuwe Tsjernobyl ramp blijft altijd bestaan.
En toch komt ongeveer 14% van de wereldenergieproductie van Uranium splitsing. Frankrijk is koploper met 75% energie uit kernsplitsing. Natuurlijk is het afval giftig en gevaarlijk, maar in plaats van CO2 en roet kun je het tenminste bij je houden en opslaan. Het komt niet direct in de natuur terecht. Door de energiecrisis is er nieuwe interesse in (Uranium) kernreactors en veel wetenschappers van beide kanten van het spectrum zijn van mening dat we kern splitsing nodig hebben om van een fossiele brandstof economie naar een groene energie economie over te stappen.
Ik zelf ben altijd voorstander geweest van kernsplitsing voor energie productie. Vooral omdat ik van mening ben dat wij mensen slim genoeg moeten zijn om deze centrales goed bij te houden en goed voor het restafval kunnen zorgen, misshien is dit naief. Maar ik las net een mooi artikel over Thorium op Wired.com die veel problemen met Uranium kernsplisting kan oplossen.
(Voor het volledige artikel, druk op 'blijf lezen')
Astroide met bouwstenen van het leven
Wetenschappers hebben resultaten van het onderzoek van een ingeslagen astroïde uitgegeven. Daarin werd duidelijk dat er aminozuren in de astroïde waren aangetroffen en dat dit stuk steen waarschijnlijk van de oppervlakte van een groter lichaam was afgekomen. Dit hebben de onderzoekers op 5 oktober verteld bij een bijeenkomst van de American Astronomical Society’s Division for Planetary Sciences. De onderzoekers identificeerden 18 aminozuren, waaronder 2-methylalanine en 2-amino-2-methylbutaanzuur. Omdat deze allebei niet voor komen op aarde, moeten ze bijna wel in de ruimte gevormd zijn. Dit ondersteunt de theorie, dat de ingrediënten van het leven, vroeger vanuit de ruimte op aarde zijn gestort.
Bron: Sciencenews
‘Over 20 jaar het eeuwige leven’
Over 20 jaar zal de mens niet meer hoeven sterven, tenminste, als we wetenschapper Ray Kurzweil mogen geloven. De hoogbegaafde specialist op het gebied van artificiële (kunstmatige) intelligentie kwam vandaag met deze opmerkelijke voorspelling. Volgens de 61-jarige Ray is de wetenschap zo ver met het namaken van menselijke onderdelen dat we in de toekomst makkelijk onze ingewanden kunnen verwisselen voor nieuwe.
Onderzoek naar spreken zonder spraak
Wetenschappers van de NASA doen onderzoek naar subvocale spraak. Ze maken gebruik van de zenuwsignalen in de keel, welke worden verstuurd van de hersenen naar de stembanden. Hiervoor plaatsen ze kleine sensoren boven de adamsappel. Deze sensoren nemen de zenuwsignalen waar en versturen ze naar een computer die deze signalen in woorden kan omzetten. ‘Hetgene dat wordt waargenomen is stille spraak, zoals wanneer iemand leest of tegen zichzelf praat,’ vertelt Chuck Jorgensen (afbeelding) , een onderzoeker aan de NASA Ames Research Center in California Silicon Valley. 