Het lichaam is een heel complexe machine waarin alle organen op elkaar zijn afgestemd en waarin zintuigen en hersenen heel complexe systemen zijn die ook heel vernuftig in het lichaamssysteem zijn verwerkt en samenwerken. Is dat lichaam door toeval ontworpen en gemaakt of door intelligentie, dus door God? Immers de wetenschap denkt nog steeds aan toeval, want het eerste leven is door toeval ontstaan, zegt de wetenschap dus al het nageslacht daarvan ook, want alle nageslacht dat uit dat toevallige leven komt is dus ook toeval. Dus wat ontwierp het lichaam toeval of God?

Met vriendelijke groet,

NeoLeon

Delen/Bookmark

Zowel de Amerikaanse Association of Clinical Endocrinologists (AACE), American Thyroid Association (ATA),  Endocrine Society en de Society of Nuclear Medicine (SNM) hebben een gezamenlijke verklaring afgegeven die beweert dat er op dit moment geen enkele gevaren zijn voor de volksgezondheid. De verklaring stelt dat de belangrijkste stralingsbron van zorg, met betrekking tot effecten op de gezondheid, radioactief jodium-131 is. Deze variant presenteert een speciaal risico voor de gezondheid omdat blootstelling met een hoge dosis kan leiden tot de ontwikkeling van schildklierkanker jaren later. Als jodium-131 wordt opgenomen door de schildklier, dan kan dit leiden tot schildklierkanker. Na de ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl in 1986 werd er bij meer dan 6.000 mensen schildklierkanker geconstateerd, waarschijnlijk door het drinken van besmette melk en/of water in de kindertijd. (klik op 'blijf lezen' voor gehele post)

Volgens stralingsdeskundige Jean Savelkoul van de Universiteit Leiden is besmetting te voorkomen op verschillende manieren zo zegt hij in een interview met de NOS. "De beste manier is om zoveel mogelijk uit die besmette gebieden te blijven en om te schuilen. En jodium geven, stabiel jodium, om de schildklier te beschermen. Daarmee voorkom je natuurlijk niet dat er besmetting komt, maar het voorkomt wel dat het radioactieve jodium in de schildklier wordt opgenomen, omdat die dan al verzadigd is met jodium. Het radioactieve jodium komt dan nog wel binnen in het bloed, maar dat wordt dan gelijk weer uitgeplast. De derde mogelijkheid is evacuatie. Want je praat over grote groepen mensen." Opname van het radioactieve jodium in de schildklier kan dus worden geblokkeerd door het nemen van zogenaamde kaliumjodide (KI) pillen. In de VS en in NL is dit niet het geval en daarom heeft men in de verklaring ook aangegeven dat het nutteloos is om op dit moment grote hoeveelheden van deze pillen in te slaan aangezien er voor de VS en voor NL geen zorg is voor een eventueel risicovolle hoeveelheid van straling. Op het antwoord op de vraag of wij in Nederland iets gaan  merken van de vrijgekomen straling in Japan zegt Savelkoul gedecideerd: Nee.

Vooralsnog kunnen we dus rustig slapen.

Interview Savelkoul NOS

Verklaring Amerikaanse organisatie

Alternatieve methode van kernernergie? Zie bericht Jaap Verheggen

Delen/Bookmark

Afb. 1: Nanosail-D

Ik vind satellieten erg interessant. Voor mij is het het toppunt van techniek. Om een gevoelig instrument te maken dat na een ruimtereis nog werkt en dat jaren blijft doen zonder enig onderhoud, daar doe ik mijn petje voor af. Laatst kwam ik een leuk onderwerp tegen over een 'klein' onderzoekssatelliet, de Nanosail-D. Deze satelliet zal het echter niet lang uithouden, over een paar maanden stort het alweer neer op aarde.

De Nanosail-D is een satelliet met een groot zonnezeil. Een zonnezeil kan gebruikt worden voor de aandrijving van een ruimteschip. Licht heeft geen massa maar het heeft wel impuls. Deze impuls word overgedragen als het licht ergens tegenaan botst. Deze constante impulsoverdracht word ook wel stralingsdruk genoemd en kan als volgt worden uitgedrukt:  Met P is de druk, de stralingsconstante a en T de temperatuur. Het lijkt misschien raar om de stralingsdruk als functie van temperatuur te geven maar temperatuur is ook een raar iets in het vacuüm van de ruimte. Daar waar geen convectie of conductie is, wordt temperatuur enkel overgedragen door straling en hebben we het dus eigenlijk over het zelfde.

(Klik op 'Blijf lezen' voor de rest)

Afb 2. Komeet West (1975)

De stralingsdruk werd theoretisch gepostuleerd door mister-elektromagnetische-straling-himself James Maxwell maar werd al eeuwen daarvoor geobserveerd door Johannes Kepler. Kepler was een astronoom toen astrologie en astronomie nog synoniem waren en men dacht dat de aarde het centrum van het heelal was. Door zijn achtergrond in wiskunde had hij een erg goed oog voor detail. De volgende afbeelding (2) is van de komeet 'West', in deze foto is duidelijk te zien dat de komeet twee staarten heeft, een brede witte en een smalle blauwe. Kepler zag dat bij alle kometen de richting van de staart altijd loodrecht van de zon verwijdert was. De witte staart buigt echter af richting de baan van de komeet, zie afbeelding (3) voor meer informatie. Kepler redeneerde dat de staart door een soort zonnewind kwam die stof van de komeet af blies. Hij stelde zich al schepen voor die deze 'wind' gebruikte om van wereld naar wereld te zeilen.

Afb. 3: De twee staarten van een komeet

Gelukkig is niets simpel in de natuur, Kepler had geen uitleg voor het feit dat hij twee staarten zag, of waarom de ene staart blauw was. Terwijl de witte staart uit te leggen is door de stralingsdruk en het traagheidsmoment, is dat niet zo voor de blauwe. Als je meer wilt weten over de staart van de komeet stel ik voor dat je deze Wikipedia pagina bekijkt.

“Schepen en zeilen voor de hemelse lucht moeten worden gemaakt. En er zullen mensen zijn, die niet terugdeinzen voor de troosteloze uitgestrektheid van de ruimte.”

-Johannes Kepler (vrij vertaald)

De stralingsdruk is afhankelijk van de temperatuur in de ruimte. Hoeveel is dat? In ons zonnestelsel is de zon de grote bron van licht en dus temperatuur. De zon is een 'zwarte straler', we weten het uitgezonden vermogen van het licht per vierkante meter E via de wet van Stefan-Boltzmann: , waarin σ is de constante van Stefan-Bolzmann, T is de temperatuur. Deze vergelijking lijkt aardig veel op de vergelijking voor stralingsdruk, sterker nog, de stralingsconstante a is σ/c, met c de lichtsnelheid. Ofwel, P = E/c. Waarom in dit geval de stralingsdruk gelijk is aan het vermogen per vierkante meter gedeeld door de lichtsnelheid is wat moeilijk om uit te leggen, zelfs de bronnen aan het eind van deze pagina geven geen goed beeld. Als iemand echter geïnteresseerd is in een natuur-wiskundige uitleg hoor ik het graag.

Hoe verder van de zon, hoe kleiner de stralingsdichtheid. Bij een verdubbeling van de afstand word het licht over het kwadraat van het oppervlak verdeeld. De stralingsdruk als functie van de afstand tot de zon is als volgt:

, waarin d de afstand is, T_z de temperatuur van het oppervlak van de zon en r_z de straal van de zon.

De straal van de zon is 0.00465 AU (een AU is de afstand van het midden van de zon tot het midden van de aarde), de temperatuur van de zon is 5778 Kelvin. De stralingsdruk bij de aarde is dus:

Even invullen geeft: = 1.8915·10^-16 x 5778⁴ x 0.00465² = 4.560·10^-6 Pascal. Dat klinkt weinig en dat is het ook. Maar in de ruimte is er geen wrijving en kan het zeil dus eeuwig door versnellen. Zelfs binnen ons zonnestelsel zou een reis naar Pluto twee tot vier keer zo snel gaan met een zonnezeil dan met conventionele middelen. Het meest interessante is natuurlijk het reizen tussen zonnestelsels, op deze afstanden kan een zonnezeil snelheden tot een tiende van de lichtsnelheid behalen.

De Nanosail-D gaat echter nergens naar toe, ook al is het zonnezeil gemaakt om de stralingsdruk experimenteel te meten. De satelliet is in een te lage baan rond de aarde geplaatst, er is een erg dunne atmosfeer aanwezig. Deze atmosfeer zorgt voor wrijving en zal de satelliet uit zijn baan rond de aarde halen en laten neerstorten op aarde (lees: verbranden in de atmosfeer). Deze techniek kan gebruikt worden om satelieten die niet meer nodig zijn uit hun baan rond de aarde te halen. Dit is nodig omdat er steeds meer rotzooi rond de aarde bevind dat een gevaar kan zijn voor andere satellieten. Het idee is dus om nieuwe satellieten met een zeil uit te rusten die uit klapt als de satelliet niet meer nodig is.

Het doel van de Nanosail-D is dus tweedelig, het zeil en het laten uitklappen van het zeil word getest, er word onderzocht of zo'n zeil kan gebruikt worden voor voortstuwing, en als anker om satellieten uit hun baan te halen.

De Nanosail-D van NASA werd gelanceerd op 19 november 2010. Na 20 minuten ontkoppelde het van de lanceer raket als onderdeel van een groep kleine satellieten genaamd FASTSAT. Na 7 dagen zou de Nanosail-D los moeten koppelen van de FASTSAT, maar er gaat iets niet goed. De Nanosail-D dat nu ter grote is van een lunch box wil niet uit de FASTSAT. Dean Alhorn, leider van het project in het NASA Marshall Space Flight Center te Huntsville Alabama houdt zijn hart vast. Al die jaren van onderzoek en miljoenen dollars investeringen hangt af van een hengeltouw dat niet door wil branden 650km boven de aarde. Weken gaan voorbij en het ding blijft maar vast zitten. Tot 17 Januari, anderhalve maand later de Nanosail-D plotsklaps uit de FASTSAT schiet. De computer begint te werken en stuurt gegevens terug naar aarde, daar word het opgevangen door een amateur radiograaf die het doorstuurt naar Alabama. Het bericht wordt vertaald en alles blijkt in orde te zijn. Na drie dagen word het sein gegeven om het zeil uit te klappen. Het zeil heeft een oppervlakte van bijna 10 vierkante meter.  Bekijk het uitklappen van het zeil in het volgende filmpje.

Link naar filmpje op Youtube over NanoSail-D

Dit gaat ook zoals gepland en nu is het zeilschip rondjes aan het maken rond de aarde, steeds dichterbij afgeremd door de dunne atmosfeer op 650km hoogte. De batterij is nu leeg van de satelliet dus er word geen informatie meer teruggestuurd. Om toch informatie te verkrijgen over de satelliet heeft NASA een prijs uitgereikt voor de beste foto. Je kunt $500 winnen als je een foto maakt van de Nanosail-D. Je kunt op deze website kijken wanneer het bij jou in de buurt komt. De volgende foto is alvast een goede kanshebber:

Voor alle amateur astronomen in Nederland en België, maak een foto of een video van de satelliet en stuur het op naar NASA.

Bij voorbaat excuses voor spellingfouten.
Bronnen:

1. http://hyperphysics.phy-astr.gsu.edu/hbase/quantum/raddens.html
2. http://en.wikipedia.org/wiki/Black_body
3. http://science.nasa.gov/science-news/science-at-nasa/2008/31jul_solarsails/
4. http://spaceplace.jpl.nasa.gov/en/kids/phonedrmarc/2004_january.shtml
5. http://www.nasa.gov/mission_pages/smallsats/11-010.html
6. http://www.solarviews.com/cap/comet/west2.htm
7. http://ntrs.nasa.gov/archive/nasa/casi.ntrs.nasa.gov/20030093608_2003101292.pdf
8. http://www.odu.edu/~sbueltma/SS09-313Lecture_files/Chapter3_2.pdf

Delen/Bookmark

Sir Ken Robinson, geridderd in 2003 vanwege zijn bijdrage aan het onderwijs

Door: Lieven Hanssen

In deze twee lezingen laat Sir Ken Robinson zien wat hij verkeerd vindt aan onderwijssystemen wereldwijd. De voornaamste boodschap die hij naar voren brengt, is dat het onderwijssysteem een fabriek is geworden om slechts mensen die talent hebben op het gebied van de bèta-wetenschappen te stimuleren. Iedereen die op een ander vlak getalenteerd is, valt buiten de boot. Deze scholieren kunnen niet meer doen wat ze leuk vinden en zijn gedurende hun hele schoolcarrière bezig met dingen die ze moeten doen in plaats van dingen die ze leuk vinden of dingen die hun talent stimuleert en ontwikkelt. Hierdoor zwakt hun talent en creativiteit af, hetgeen een groot gemis zal zijn voor de samenleving. Ik zou graag na willen denken over de praktische invulling van het systeem dat  Sir Ken Robinson zou willen implementeren, zeker nu er van alle kanten op het onderwijs bezuinigd wordt. 

Sir Ken Robinson TEDx 2006 - School kills Creativity

Sir Ken Robinson TEDx 2010 - Bring on the Learning Revolution!

Delen/Bookmark

Een van de redenen dat deze landen geïnteresseerd zijn in de Amerikaanse staatsobligaties is dat ze op deze manier het begrotingstekort van Amerika wegnemen. Dit zorgt ervoor dat Amerika grote investeringen kan doen in de desbetreffende landen. De motor achter de economische groei in China is de export, export die voornamelijk naar de VS gaat.

Nu is het de vraag wat er gebeurd als China geen staatsobligaties meer gaat kopen. Of nog erger, wat gebeurd er als China besluit de huidige Amerikaanse staatsobligaties te gaan verkopen. Het gevolg van deze acties zal zijn dat de dollarkoers sterk daalt en dat de rente op de Amerikaanse dollar substantieel zal stijgen. De dollar wordt hierdoor dusdanig weinig waard dat veel beleggers hun dollar genoteerde beleggingen weg zullen doen. Met alle gevolgen van dien.

Er is dus sprake van een gouden ketting tussen Amerika en China. Aan de ene kant heeft China de touwtjes in handen omdat zij veruit de meeste Amerikaanse staatsobligaties in handen hebben. Aan de andere kant heeft China de VS nodig om economisch verder te kunnen groeien. Het kernwoord in deze bestuurlijke kwestie is vertrouwen. Zolang er vertrouwen is tussen beide landen, en mondiaal vertrouwen is in de dollar, is de kans dat er iets gebeurt klein. Raakt dit vertrouwen echter verstoord dan zijn de risico’s niet te over zien.

Om een beeld te krijgen van de mogelijke gevolgen heeft het VPRO programma Tegenlicht een interessante documentaire gemaakt over de mogelijk doemscenario’s die kunnen optreden.

Afb. 1: Orienteering kompas

Een kompas in je mobieltje, het klinkt heel simpel. Het is 'gewoon' een sensor die naar het magnetische noorden wijst. Maar iedereen die wel eens een keer echt met een kompas in de rimboe aan de slag is gegaan weet dat het niet zo simpel is. Voor bijvoorbeeld orientatieloop gebruikt met een kompas zoals afgebeeld in de foto, Ze zijn niet goedkoop en je moet er mee leren werken. Het magnetisch veld van de aarde is namelijk niet erg sterk: Tussen de 30 en 60 microtesla van pool tot evenaar waarbij de veldlijnen parallel zijn met het aardoppervlak aan de evenaar, en loodrecht op het aardoppervlak in de polen. Ook is het magnetische noorden niet het zelfde als het geografische noorden, en verandert het magnetisch veld van plaats. Verder zijn er plaatselijke variaties in het magnetisch veld en zullen ijzeren voorwerpen het veld beïnvloeden. Naast een kompas, heeft men dus ook een landkaart nodig met informatie over de afwijking van het magnetisch veld, bijvoorbeeld een isogonen kaart.

Afb. 2: Isogonen kaart

Hoe hebben ze dit in een mobieltje gestopt? Naast het meten van het magnetisch veld willen we ook de plaats op aarde weten en de oriëntatie van het mobieltje, dus of het op een tafel licht of recht op in de hand. Verder moet het natuurlijk klein, goedkoop, nauwkeurig, en efficiënt zijn.

(Klik op 'blijf lezen' voor de rest)

Misschien is het beste van een slim mobieltje wel dat er al veel sensoren in zitten. Deze kunnen samenwerken waardoor de complexiteit van individuele sensoren kan verminderen. De plaatsbepaling is namelijk al opgelost door een andere techniek, GPS. En ook de oriëntatie is bekend door de aanwezigheid van een versnellingsmeter (EN: Accelerometer), deze word bv gebruikt om het scherm te keren als je die 90 graden draait.

Meer over de magnetometer

De naald van het oude kompas word vervangen door een halfgeleider Hall-sensor. Als er een stroom door een stukje halfgeleider gaat, en er een magnetisch veld loodrecht word aangebracht, zal er door de Lorentzkracht op de ladingdragers een potentiaal verschil komen te staan over de halfgeleider, zoals in afbeelding 3.

Afb. 3: Hall-sensor. Als de stroom constant is, is het potentiaal dwars over de halfgeleider rechtevenredig aan het magnetisch veld hier loodrecht op.

Het nadeel van het gebruiken van een halfgeleider als silicium voor de Hall-sensor is dat ook andere factoren een potentiaal verschil aan kunnen brengen. Zo is silicium piëzo-elektrisch en zal een mechanische spanning ook een potentiaal verschil genereren. Dit kan door de verpakking komen, of hoe je het vast houdt. Verder is de potentiaal temperatuurafhankelijk. Het potentiaal is ook erg klein en zal eerst moeten worden versterkt voordat het aangeboden kan worden.

Het voordeel van het gebruiken van Silicium is dat het geheel te integreren is in wafer fabricage technieken. Je kunt dus de sensor en het uitleescircuit tegelijk fabriceren.

Halfgeleider Hall-sensoren worden al jaren gebruikt om magnetische velden te meten en deze problemen zijn opgelost door slim ontwerp van het elektronisch circuit. Voor het meten van het veel zwakkere geomagnetisch veld, word dit elektronisch circuit alleen maar ingewikkelder.

Hoe ziet de Chip eruit?

Afb.4: Hall-sensor chip dwarsdoorsnede. De lijnen verbeelden een magnetisch veld parallel aan de chip. Door de magnetische flux concentrator worden die verbogen zodat de Hall-sensor de verticale component kan meten.

Om toch dat hele zwakke geomagnetisch veld te meten word simpelweg een klein ferromagnetisch laagje aangebracht boven op de Hall-sensor. Een ferromagnetisch metaal zoals ijzer beïnvloed de lijnen van een magnetisch veld, het word dan ook wel een magnetische flux concentrator genoemd.

Door een Hall sensor aan de rand van deze magnetische flux concentrator te plaatsen worden niet alleen de veldlijnen versterkt, ook is het nu mogelijk om het magnetisch veld dat niet loodrecht op de Hall-sensor staat te meten, zie in afbeelding 4.  Door het strategisch plaatsen van twee Hall-sensoren aan beide kanten van de magnetische flux concentrator word de x en y component van de z component gefilterd. De z component wordt apart gemeten met een Hall-sensor die geen gebruik maakt van de magnetische flux concentrator. Zie afbeelding 5 voor meer informatie.

Afb. 5: Een Hall-sensor met magnetische flux concentrator. Het verschil tussen signaal Y1 en Y2 levert het magnetische veld parallel aan de y-as op. Idem voor X1 en X2 voor de x-as.

Afbeelding 6 laat een photo zien van een kompas chip die je in de Nokia N97 kunt vinden. Het is een AKM AK8974. Deze is bijna identiek aan het kompas dat in de iPhone 3GS zit, de AK8973. De chip is zo'n 3mm breed, duidelijk aanwezig zijn de 4 Hall-sensoren in een cirkel. Maar wat mij opvalt is dat meer dan de helft van de chip logica is die de meting moet vertalen in een getal tussen de 0 en 360 graden. Het is vrij moeilijk om van die warboel te ontcijferen wat voor signaalverwerking gebruikt word. Van de datasheet (zie bron 7) zit er tenminste de volgende logica in: Multiplexing, differentiaal versterkers, Chopper stabiliseren, circuit voor het aanleveren van een constante stroom, een digitaal-analoog converter, een analoog-digitaal converter, een integrator, sample & hold, temperatuur sensor, oscilator & timing, interface logica en register, en geheugen voor de geijkte fabrieksinstellingen. En dat is enkel wat ze in de datasheet durven te zetten. Ik ben geen analoog circuit ontwerper en ik zal hier niet op in gaan, iedereen die geïnteresseerd is verwijs ik graag naar bron 3 en 7.

Adb. 6: De silicium chip van de AMK AK8974. Deze foto is genomen nadat de bovenkant van de chip er is afgehaald. De chip is ongeveer 3mm breed.

De complexiteit van sensor chips verbaast me altijd enorm. Niet alleen is het ontwerp van de sensor ingenieus, maar vooral al de elektronica die er voor zorgt dat de richting altijd perfect word aangegeven in een fractie van een seconde, zeker als je denkt aan al de verschillende factoren die de meting kunnen beïnvloeden. Dit is natuurlijk ook de kracht van het opschalen en het parallel fabriceren. Het fabriceren van één zo'n wafer kan best tienduizenden euro kosten, maar omdat de chip zo klein is en je dus veel chips uit een wafer kunt zagen, kun je ze nog steeds voor een goede prijs aan mobieltjesmakers verkopen.

Ik vind dat al deze onderzoekers en ingenieurs niet de lof krijgen die hun toekomt. Misschien komt dat ook wel omdat we niets kunnen zien, het is enkel een klein zwart doosje ergens vastgesoldeerd tussen al die andere kleine zwarte doosjes waarvan ons mobieltje is gemaakt. Ik hoop dus dat ik je met dit artikel heb kunnen interesseren in wat deze doosjes nu eigenlijk zijn, waar ze vandaan komen en hoe ze werken.

Nokia N97 moederbord. Het kompas is onderaan, de LIS302D is een versnellingsensor niet behandeld in dit artikel

Het idee voor dit artikel komt door het lezen van bron 6. Bij voorbaat excuses voor spellingfouten.

Bronnen

1. Kaart en kompas
2. Hall ASICs with Integrated
   Magnetic Concentrators
3. Analog Circuit Design: sensors, actuators and power drivers : integrated power amplifiers from wireline to RF : very high frequency front ends
4. Applications of Magnetoresistive Sensors in
   Navigation Systems
5. Hall Effect Sensors, Chapter 2
6. Nokia beats Apple to compass in phone
7. AKM AK8973 Datasheet

Delen/Bookmark

Al tijdens het tweedaagse congres in november 2009 van het Institute for Scientific Research on Road Safety Management beargumenteerde de Fransman Jean Chapelon en zijn collega Sylvain Lassarre hun negatieve bevindingen betreffende de verhoging van de maximum snelheid.  De bevindingen van Chapelon en Lassarre kunnen illustratief weergegeven worden door een onderzoek van dhr. Friedmand e.a. Zij deden een elfjarig experiment op 115 kilometer snelweg in de Verenigde Staten. Hierin onderzochten zij het verband tussen verhoging van de maximumsnelheid en het aantal verkeersdoden. Conclusie? Een 4% stijging van de maximumsnelheid leidt tot 17% meer dodelijke ongevallen. Een kwadratisch verband tussen de stijging van de snelheid en het aantal verkeersdoden(2)! Het aantal verkeersdoden na de snelheidsverhoging bleef op een hoger niveau dan voorheen ondanks verscheidene pogingen om dit tegen te gaan. Opmerkelijk is het volgende: de congestie op het gedeelte van de snelweg waar de snelheidsverhoging plaatsvond, nam significant toe.

Gezien dit onderzoek lijkt de scepsis van het CDA betreffende verkeersveiligheid terecht. Verkeersveiligheid is nog maar een kant van het verhaal. Milieugevolgen die deze beslissing ongetwijfeld heeft, zijn nog niet eens aan bod geweest.

Moeten voorafgaand aan dit soort beslissingen niet al dit soort mogelijke effecten onderzocht worden? Of voeren we het gewoon in en ‘ervaren we later wel hoe het is‘ ?

In de Volkskrant van 11 november jongstleden heeft prof. dr. Bert van Wee (tevens hoofd van de transport en logistiek sector aan de faculteit van Technische Bestuurskunde) een opiniestuk gepubliceerd. In dit stuk zet van Wee de effecten uiteen die op kunnen treden bij de verhoging van de snelheid naar 130 kilometer per uur.
Het volledige artikel kun u hier lezen.

Onderzoeken over tweede taalverwerving gaan vaak over hoe goed de beheersing van een tweede taal uiteindelijk kan zijn. Verschillende factoren kunnen hierbij een rol spelen. Eén daarvan is leeftijd. Op een bepaalde leeftijd bevindt een kind zich in de kritieke periode. Volgens Eric Lenneberg kunnen kinderen binnen deze periode hun moedertaal probleemloos leren. Hoe zit het dan met de beheersing van een taal die na deze periode geleerd wordt?

Taal in de hersenen
Dat bepaalde taalfuncties in de hersenen gelokaliseerd zijn is geen nieuwe gedachte. Deze bestaat namelijk al sinds Paul Pierre Broca in 1861 en Carl Wernicke in 1874 had ontdekt dat bij beschadiging van bepaalde delen van de hersenen (de zogenaamde Broca’s area en Wernicke’s area) bepaalde taalfuncties verloren gingen, waardoor men ging lijden aan afasie (een spraakstoornis). In het begin van het onderzoek naar de lokalisatie van taal in de hersenen dacht men dat het beperkt was tot een gedeelte in de linkerhersenhelft rond de Sylvian fissure. Maar naarmate het onderzoek vorderde en het wetenschappelijk gebied zich uitbreidde werd deze hypothese steeds genuanceerder. De algemene opvatting vandaag de dag is dat de hersenactiviteit die te maken heeft met taal niet gelokaliseerd is, maar dat de voornaamste linguïstieke processen zich afspelen in de linkerhersenhelft, oftewel dat deze gelateraliseerd is in de linkerhersenhelft. Deze specialisatie van de linkerhersenhelft ontwikkelt zich gedurende de vroege jeugd van een kind. Naarmate het kind ouder wordt en de hersenhelften zich steeds verder ontwikkelen, verminderen de mogelijkheden voor plasticiteit. Wanneer een deel van de hersenen beschadigd raakt, een ander deel van de hersenen deze functie over kan nemen. Deze plasticiteit neemt namelijk af wanneer de specialisatie van de hersenen toeneemt.

(Voor het volledige artikel, druk op 'blijf lezen')

Critical period
In 1967 maakte Lenneberg de hypothese dat kinderen slechts een x aantal jaren hadden waarin ze hun moedertaal zonder problemen zouden kunnen leren. Wanneer een kind hersenschade zou krijgen nadat deze periode voorbij zou zijn, dan zouden de hersenen niet plastisch genoeg zijn om de verloren functies in een hersengebied over te laten nemen door een ander gedeelte in de hersenen.
Een heel beroemd bewijs dat deze critical period hypothesis onderbouwt, is Genie. Zij was door haar ouders gedurende haar hele jeugd volledig verwaarloosd en genegeerd. Hierdoor was het menselijk contact dat ze had gehad, totdat ze “ontdekt” werd tijdens haar dertiende levensjaar, nihil. Ze had geen linguïstische stimuli gekregen en kon daarom geen enkele taal spreken. Tijdens haar rehabilitatie werd haar haar moedertaal geleerd. Deze kon ze zich echter niet makkelijk eigen maken. Normaliter is het zo dat wanneer baby’s hun moedertaal verwerven ze deze moedertaal volledig en perfect verwerven. Ze behalen altijd native competence. Dit wil zeggen dat het niveau van de taalbeheersing dat ze uiteindelijk bereiken altijd is als van iemand die het als een moedertaal beheerst. Genie echter, bereikte met het leren van haar moedertaal, het Engels, slechts het niveau van iemand die het Engels verwierf als een tweede taal. Dit niveau, is gebleken, bereikt nooit de hoogte van iemand die deze zelfde taal beheerst als een moedertaal. Wat het geval bij Genie was, is dat er bijvoorbeeld een verschil was tussen wat ze kon produceren en wat ze kon begrijpen. Het laatste was namelijk hoger. Er was een achtergesteld tempo van de ontwikkeling van het toe-eigenen van de taal, maar wat nog typerender was: ze gebruikte haar rechterhersenhelft voor taal. Dat is vreemd, want we hebben eerder uitgelegd dat de moedertaal gelateraliseerd is in de linkerhersenhelft. Voor wetenschappers die onderzoek doen naar tweedetaalverwerving is dit niet zo vreemd, want een tweede taal is meestal juist gelateraliseerd in de rechterhersenhelft. Hoe komt dit nu?

Tweede taalverwerving
Hierbij komt de critical period hypothesis weer om de hoek kijken. Het is volgens deze hypothese niet mogelijk om na een bepaalde leeftijd taal nog op een normale manier taal te verwerven, doordat de hersenen haar plasticiteit verliest gedurende de fysiologische ontwikkeling van de hersenen en de specialisatie van de verschillende delen. Hierdoor zou Genie dus niet meer het niveau van native competence kunnen bereiken met haar moedertaal, omdat ze het Engels pas leerde nadat deze periode voorbij was. Daardoor spreekt ze haar moedertaal dus als iemand die het als een vreemde taal heeft geleerd.
Maar dit geval kwam in 1970 aan het licht en in de tussentijd is er de nodige nuance aan gegeven. Taal is namelijk niet een brok dat je als geheel leert. Ze bestaat uit verschillende onderdelen als fonologie, syntaxis, morfologie en lexicon. Er wordt nu gezegd dat er voor elk aspect van taal een verschillende kritieke periode is. Ook ziet men bij de kritieke periode geen absolute grens waarna de mogelijkheid tot het bereiken van native competence onbereikbaar is. De grens wordt nu meer gezien als een punt waarna de mogelijkheden tot het bereiken van native competence van een vreemde taal gestaag minder worden, in plaats van dat ze na dit punt radicaal afnemen. Dit is zo, omdat er genoeg voorbeelden zijn te noemen van oudere personen die het wel hebben klaargespeeld. Hierin schuilt ook meteen de zwakte van de critical period hypothesis: er is namelijk maar één persoon nodig die zich na de kritieke periode een tweede taal eigen maakt op het niveau van moedertaal en het tegendeel van de hypothese is bewezen. Onderzoek hiernaar zal dan ook, zeker van de tegenstanders van deze hypothese, nog wel een tijdje doorgaan.

Delen/Bookmark

Kijk op 19 oktober naar de indrukwekkende uitzending van Labyrint.
NED2 om 21:25 uur.

Nu al nieuwsgierig? De vooruitblik op de aflevering staat op onze website www.labyrint.nl

Twittersessie
Direct na de uitzending kan er via twitter en chat doorgepraat worden over onderwerp.
Onze redactie zit samen met enkele onderzoekers klaar om je vragen en opmerkingen te behandelen.
De Twittersessie zal live te zien zijn via onze website www.labyrint.nl

Delen/Bookmark

De film Inception is na de Matrix (deel 1 welteverstaan) weer typisch zo'n film die je aan het denken kan zetten. Het verschil tussen deze films is het feit dat de Matrix fictie is, maar Inception deels fictie, deels werkelijkheid.

Dromen delen is zover ik weet niet mogelijk, er zijn al vele experimenten geweest waarbij mensen dit geprobeerd hebben, maar uiteindelijk bleek het meeste op wishfull thinking te berusten. En hadden de personen in kwestie niet exact hetzelfde meegemaakt.
Wat betreft het daadwerkelijk controleren en sturen van dromen alsof het echt gebeurd, en daardoor (eventueel) tot nieuwe inzichten komen is zeker mogelijk..

Lees het volledige artikel op www.denachtwaker.nl

Delen/Bookmark

Richard Dawkins is ongeveer de bekendste atheistische wetenschapper op onze planeet.
Hij schrijft boeken en geeft lezingen over de hele wereld, waar hij veel met creatonisten in discussie gaat over evolutie en de big bang theorie.

Een goede vriend van Richard is Lawrence Krauss, deze man is hoogleraar in de big bang kunde. In onderstaande lezing verteld hij wat de toekomst van het heelal is, en dat we eigenlijk gewoon keihard de sjaak zijn.

Bekijk de video hier

Delen/Bookmark

Al een aantal jaren wordt het RSA algoritme voor publieke sleutel distibutie algemeen gebruikt. Maar de laatste tijd komen meer en meer geruchten boven dat RSA aan het falen is. Dat is ook zo. Onze computers worden sneller, waardoor het algoritme vlugger te breken valt. De opties zijn nu: nog grotere priemgetallen gebruiken, of een betere methode zoeken.

In volgend artikel vergelijk ik twee publieke sleutel distributie systemen, om te zien wat de beste optie zou zijn voor de toekomst. Enjoy!

Elliptic curve cryptosystem

Delen/Bookmark

Thorium, een wit-zilver licht radioactief metaal

Voor kernenergie kan dit wel eens deze eeuw gebeuren. Maar misschien even een samenvatting waarom Uranium niet zo geweldig is als brandstof.

1. Er is niet zo veel Uranium op de aarde. Het raakt op net zoals olie, aardgas en steenkool.
2. Je moet Uranium verrijken, U-235 is nodig om de reactie in stand te houden.
3. De reactie laat radioactief Plutonium achter, een enorm gevaarlijke stof dat gebruikt kan worden voor nucleaire wapens.
4. Met een halfwaardetijd van enkele 100.000 jaar, het afval is problematisch.
5. De kerncentrales zijn erg ingewikkeld en er zijn veel ingenieurs nodig om de reactie in toom te houden. De kans op een nieuwe Tsjernobyl ramp blijft altijd bestaan.

En toch komt ongeveer 14% van de wereldenergieproductie van Uranium splitsing. Frankrijk is koploper met 75% energie uit kernsplitsing. Natuurlijk is het afval giftig en gevaarlijk, maar in plaats van CO2 en roet kun je het tenminste bij je houden en opslaan. Het komt niet direct in de natuur terecht. Door de energiecrisis is er nieuwe interesse in (Uranium) kernreactors en veel wetenschappers van beide kanten van het spectrum zijn van mening dat we kern splitsing nodig hebben om van een fossiele brandstof economie naar een groene energie economie over te stappen.

Ik zelf ben altijd voorstander geweest van kernsplitsing voor energie productie. Vooral omdat ik van mening ben dat wij mensen slim genoeg moeten zijn om deze centrales goed bij te houden en goed voor het restafval kunnen zorgen, misshien is dit naief. Maar ik las net een mooi artikel over Thorium op Wired.com die veel problemen met Uranium kernsplisting kan oplossen.

(Voor het volledige artikel, druk op 'blijf lezen')

Thorium is een zilver-wit metaal dat maar lichtelijk radioactief is. Je zou het op kunnen pakken zonder problemen. (niet opeten, niet op je nachtkastje zetten) Thorium, net zoals Uranium is instabiel en vervalt in lichtere elementen door het uitzenden van deeltjes. Als je genoeg van het spul bij elkaar brengt kun je een kettingreactie krijgen die snel veel energie loslaat. Als je deze kerreactie in stand kunt houden, en niet op hol laat slaan, kun je enorme veel energie in de vorm van warmte uit het systeem halen. De energie verhit water en de stoom draait een rad dat elektriciteit genereert.

De voordelen van Thorium zijn echter dat de halfwaardetijd van het afval 'maar' enkele honderd jaar is, er is ook veel minder afval. Thorium is rijkelijk aanwezig in de natuur en men hoeft het niet te verrijken. Het zou voor onze wereldenergie behoefte kunnen voorzien voor een aantal millenia. Er zijn ontwerpen op tafel voor een zelfregulerende Thorium kerncentrale. Een kerncentrale die niet kan ontploffen. Maar misschien wel het belangrijkste is dat er geen radioactief materiaal bij vrijkomt dat gebruikt kan worden voor nucleaire wapens. Denk maar aan Iran dat zeurt over kernenergie voor 'vredige' toepassingen en terrorisme dat steeds geavanceerder word.

Maar een Thorium-reactor is niet nieuw, misschien wel het interessantste is dat men sinds de jaren vijftig er al onderzoek naar doet. Waarom is het dan toch Uranium geworden? Een van de redenen is juist doordat Uranium Plutonium-239 genereert welk gebruikt kan worden voor kernwapens, iets wat de VS nodig had in de koude oorlog. Voor 18 jaar Alvin Weinberg van het Oak Rige National Lab lobbyde voor Thorium. Tot zijn project werd stop gezet in 1973, het zelfde jaar dat Saudi Arabië de olie kraan dicht draaide en de VS 41 Uranium kerncentrales bestelden. Wat overbleef van het onderzoek is een 1000 pagina tellend boek gepubliceerd in 1958 'Fluidic Fuel Reactors'.

Thorium reactor Oak Ridge National Lab, Wikimedia.org

“I can still remember the thrill that came with my realization that the breeder meant inexhaustible energy.”

“I became obsessed with the Idea that humankind's whole future depended on the breeder.”

-Alvin Weinberg

Doorspoelen naar 2000 wanneer een 25-jarige Aerospace ingenieur genaamd Kirk Sorensen het boek oppakt. De jaren daarna zou hij zich in de materie verdiepen en het boek uit 1958 'vertalen' naar huidige wetenschappelijk proza. Heden is hij er van overtuigd dat Thorium steenkool kan vervangen. Hij word daarin geholpen door iets heel erg 21ste eeuws, voorstanders van de technologie gebruiken het internet om de boodschap te verspreiden. Youtube filmpjes worden bijvoorbeeld samengesteld om de technologie uit te leggen. Er zijn nu veel actiegroepen actief die de ideeën van Alvin Weinberg en Kirk Sorensen kennen en de waarde zien van dit 'heilig vuur'. Ook Nederland doet zijn deel, TUDelft's Jan Leen Kloosterman doet onderzoek naar deze Molten Salt Reactors.

• www.itheo.org
• www.thoriumenergy.org
• www.thorium1.com
• thoriumenergyalliance.com
• thoriumenergy.blogspot.com
• www.energyfromthorium.com
• www.thorea.org
• www.thorium.tv/en
• thoriumenergy.com.au
• Aim High!

Hoe werkt zo'n gesmolten zout reactor? Het Thorium word in de vorm van een fluoride in de reactor gebracht. De fluoride, of zout, is vloeibaar bij hoge temperatuur en vast op kamer temperatuur. De reactie word op gang gebracht door Thorium een neutron te laten absorberen. Dit kun je doen door een kleine hoeveelheid Uranium-233 te gebruiken, daar krijgen we later toch genoeg van terug. Dus, de Th-232 word Th-233 wat snel vervalt in Protactinium-233, het is nu nog steeds een zout in een groot vat. Na verloop van tijd vervalt dit in Uranium-233 en dit zout word chemisch uit de soep gefilterd. Het U-233 zout word door een pijp in het midden van het vat gepompt, het is hier waar de splitsing plaats vind en de grootste hoeveelheid energie bij vrij komt.

Diagram gesmolten zout reactor, Idaho National Lab

Omdat het zout stolt bij lagere temperaturen is het beveiligen van de reactor simpel en ingenieus. Het vat staat in contact met een passief gekoeld vat in de kelder. Een deel van de leiding naar deze dump tank is actief gekoeld, het zout is in de leiding gestolt en daarom kan het zout niet wegstromen. Echter, als de elektriciteit in het gebouw uitvalt valt ook de koeler van deze leiding uit. Het smelt langzaam door en de soep loopt leeg in de dump tank. Daar koelt het af en stolt het. In vaste vorm neemt de neutron absorptie drastisch af en het vuur dooft. Dit is allemaal experimenteel bewezen in de 60-er jaren, we weten dat het op kleine schaal werkt.

Voordelen van Thorium reactors zijn:

1. Thorium-232 is rijkelijk aanwezig en goedkoop, potentieel goedkope energie voor millenia.
2. Erg efficiënt, veel van het radioactief materiaal word 'opgebrand'. Er is daarom ook veel minder afval.
3. Veilig door ontwerp
4. Afval veel minder radioactief, halfwaardetijd veel korter.
5. Kan niet gebruikt worden om nucleaire wapens mee te maken.

Waarom schakelen we nu dan meteen niet over op Thorium? Tja, dat is het probleem van theorie in praktijk brengen en de politiek overtuigen om te investeren. Uranium heeft een voorsprong van 440 reactors, een getest ontwerp. Misschien hebben we niet meer die drang om te vernieuwen en houden we het liever veilig en bekend. Er zijn plannen voor een tussenontwerp, een die Uranium en Thorium gebruikt. Maar het enige voordeel van dit ontwerp is dat het niet gebruikt kan worden voor nucleaire wapens. Dit is belangrijk, maar het voelt als een gemiste kans.

Ik sluit af met deze Thorium 'infomercial'. Het is een beetje zweverig, maar wel een positieve afsluiting van dit bericht. Als je dit bericht in één stuk hebt doorgelezen zul je blij zijn dat de volgende presentatie maar vier minuten duurt.

Thorium Energy Future, Thorium Alliance

Delen/Bookmark

Aan de Technische Universiteit Eindhoven is een implantaat ontwikkeld om ‘op afroep’ medicijnen toe te kunnen dienen. Dr.ir. Mickey Vertommen fabriceerde een kunststof staafje dat geneesmiddelen vrijgeeft na verwarming. Het wordt onder de huid aangebracht, waarna je de medicijnafgifte met behulp van infraroodlicht aan en uit kunt zetten. Vertommen, die afgelopen maandag promoveerde, heeft met dierproeven laten zien dat dit nieuwe, gepatenteerde concept echt werkt.

Als je altijd pijn hebt in je schouder, kun je iedere dag pijnstillers slikken. Maar dan heb je wel steeds je hele lichaam vol medicijn. Het zou beter zijn er voor te zorgen dat het geneesmiddel alleen dáár komt waar het nodig is. Niet alleen bij chronische pijn trouwens. Ook bij de bestrijding van kanker en de behandeling van allerlei andere aandoeningen zou het een uitkomst zijn.

Een mogelijkheid is om het medicijn in een klein ‘reservoir’ te stoppen en dat op de plek des onheils te implanteren. Nog mooier zou het zijn als daarna de afgifte van het medicijn ook te reguleren is. Zodat je wat meer kunt laten vrijkomen als de pijn weer eens echt heftig is. Of zodat artsen nauwkeurig een behandelplan kunnen volgen. Bij chemotherapie bijvoorbeeld.

Lees hier verder.

Bron: Kennislink.

Delen/Bookmark

Het expirement
55 jongeren van tussen de 16 en 17 jaar moesten een bepaald alcoholpercentage bereiken met behulp van een computersimulatie van het drinkproces. De computer vroeg de jongeren te kiezen hoeveel flesjes bier te nuttigen iedere 15 minuten. In de computersimulatie zat een maag-vertraging ingebouwd van 22,5 minuut (het gemiddelde van een doorsnee persoon). Zoals de onderzoekers verwachtte, vergaten de proefpersonen de maag-vertraging totaal mee te nemen in het proces. Hierdoor faalde zij compleet in het bereiken van het gewenste alcoholpercentages.  Aan het feit dat na het nuttigen van de laatste consumptie de alcoholconcentratie in het bloed nog omhoog ging werd niet gedacht.

Bron: BPS

Delen/Bookmark

Bron: ABC

Delen/Bookmark

Bron: Sciencenews

Delen/Bookmark

De paddenstoelen behoren tot het Mycena-geslacht, dat weer behoort tot de plaatjeszwammen. Twee van de ontdekte paddenstoelen kregen de namen: Mycena luxaeterna en Mycena luxperpetua (‘eeuwig licht’ en ‘altijd durend licht’), gebaseerd op het constant uitzenden van licht van de schimmels. Zelfs overdag zenden de paddenstoelen een geelgroene gloed uit. Desjardin denkt dat dieren door het uitgezonden licht worden aangetrokken. Door een aanraking kunnen de zaden dan verspreid worden.

Bron: Noorderlicht

Delen/Bookmark

Bron:  Sciencedaily

Delen/Bookmark

Voor het onderzoek waar o.a. Fenglin Niu aan werkte, werd de seismologische activiteit in de buurt van de San Andreas breuklijn 20 jaar lang onderzocht. Er kwamen regelmatig kleine aardbevingen voor en met de informatie, die ze vergaarden van deze aardbevingen, konden ze berekenen wat de ‘fault strength’ was. Letterlijk vertaald is dit de 'Breuklijn sterkte' en het betekent het stress level dat nodig is om de aardbeving te veroorzaken. Het onderzoeksteam ontdekte dat die ‘fault strength’ in 20 jaar, 3 keer was veranderd. De eerste keer in 1992, toen er een aardbeving plaatsvond met magnitude 7, 320 kilometer verwijderd van de onderzoeksplaats. De tweede merkbare verandering in ‘fault strength’ kwam toen een aardbeving de plaats van het onderzoek trof in september 2004. En ja, de derde grote verandering vond plaats ten tijde van de Sumatraanse aardbeving in december 2004. Na deze Grootse aardbeving met hoofdletter G, is er, zoals hiervoor gezegd, een ongebruikelijk hoog aantal grote aardbevingen geweest. Het lijkt er dus op dat de Sumatraanse aardbeving vele breuklijnen dichter bij hun kritieke punt heeft gebracht.

Deze laatste dagen is het alweer raak in de Indische oceaan. Één dag na de aardbeving met een kracht van 7.8, is het gebied nogmaals getroffen door een beving van 6.8 op de schaal van richter. Ook deze eerste aardbeving veroorzaakte een verwoestende tsunami. Het aantal doden ligt al op ruim 550 maar er wordt verwacht dat het dodental nog sterk zal oplopen.

De Aardbeving bij Sumatra in 2004 had een kracht van 9 op de schaal van Richter. Het veroorzaakte enorme tsunami’s waardoor 230,000 mensen de dood vonden, waarvan de meeste in Indonesië, Sri Lanka, India en Thailand.

In San Francisco, gelegen op de San Andreas breuklijn, wacht men al decennia op ‘De grote aardbeving’. In 1906 vond er een aardbeving plaats met een kracht van 7.8 op de schaal van richter. Hele stadsdelen werden met de grond gelijk gemaakt maar de meeste doden vielen door de enorme branden die er op volgden. 3000 mensen vonden toen de dood. In 1989 werd de stad weer getroffen door een aardbeving, nu met 60 slachtoffers. Toch was dit niet de grote aardbeving waar San Francisco al zo lang bang voor is. Die grote aardbeving, kan elk moment komen

Bron: Livescience

Delen/Bookmark

Bron: Washington University

Delen/Bookmark

In de Golf van Mexico is voor het eerst sinds 1954 weer een zeldzame reuzeninktvis gevangen. Dit grote alienachtig wezen is gevangen op 30 juli maar de foto’s zijn deze week pas gepubliceerd. Het 5.9 meter lange, 47 kilo wegende dier zat verstrikt in een speciaal visnet dat bedoeld was voor onderzoek naar het dieet van potvissen. Reuzeninktvissen kunnen ruim 13 meter worden dus dit was eigenlijk nog maar een 'kleintje'

Bron: aol

Delen/Bookmark

Multifunctioneel

De onderzoekers merkte op dat de daken de kosten van airconditioning en verwarming verminderen, en tevens een significant deel van het regenwater vast kon houden. Dit zorgt ervoor dat de riolering ontlast wordt tijdens een ernstige storm. De wetenschappers volgde 2 jaar lang 13 groene daken in Michigan en Maryland en stelde vast dat in een stad waar om en nabij 1 miljoen mensen wonen, groene daken goed zijn voor een besparing van 55.000 ton CO2. Wat gelijk staat aan het verwijderen van 10.000 middel grote SUV's in de stad.

Het bedrijf Sempergreen is een Nederlands initatief wat sinds 1996 al bezig is met groenbedekking voor daken. Zij zijn reeds ook op de Amerikaanse markt actief en kregen even aandacht van Willem-Alexander en Maxima, toen zij op bezoek waren voor de viering van NY400.

bron: Sciencedaily

Delen/Bookmark

Over 20 jaar zal de mens niet meer hoeven sterven, tenminste, als we wetenschapper Ray Kurzweil mogen geloven. De hoogbegaafde specialist op het gebied van artificiële (kunstmatige) intelligentie kwam vandaag met deze opmerkelijke voorspelling. Volgens de 61-jarige Ray is de wetenschap zo ver met het namaken van menselijke onderdelen dat we in de toekomst makkelijk onze ingewanden kunnen verwisselen voor nieuwe. Daarnaast verwacht hij veel van de opkomende nanotechnologie. Deze technologie zal de veroudering voorkomen door op celniveau te repareren. Dit soort uitspraken van wetenschappers komen natuurlijk vaak voor, maar toch klinkt het anders uit de mond van deze, in de wetenschap zeer gewaardeerde, wetenschapper. Als Ray gelijk heeft, wordt het een drukke boel op aarde.

Bron: Faqt

Delen/Bookmark

Bron: Nasa

Delen/Bookmark

Augmented reality voor persoonlijk gebruik
Augmented reality begint zich steeds verder te ontwikkelen, waardoor het ook meer toegankelijk wordt voor persoonlijk gebruik. Layar, een bedrijf uit Nederland, houdt zich bezig met het ontwikkelen van augmented reality applicaties op de mobiele telefoon. Door de applicatie wordt het mogelijk gemaakt de omgeving te scannen en bijvoorbeeld direct de huizen die te koop zijn op de gsm geprojecteerd te krijgen. Daarnaast heeft Layar ook een applicatie ontwikkeld waarmee de omgeving gescand wordt op berichten van twitter. Zo is direct te zien wat er in de buurt zich afspeelt.

Ook bedrijven ontdekken de techniek langzamerhand voor toepassingen op hun website, op dit moment zijn zij voornamelijk leuk om te zien, maar nog niet functioneel. Zie ook het onderstaande filmpje van een demonstratie van augmented reality op de website van GE.

Delen/Bookmark

Bij een bosbrand is deze waarde tussen de 300 en 500 microgram per kubieke meter. Kinderen, ouderen en mensen met ademhalings problemen worden daarom geadviseerd om binnen te blijven en eventueel mondkapjes te dragen. In Brisbane, ongeveer 730 km boven Sydney, lijkt de stofwolk al weg te trekken maar meteorologen voorspellen voor de komende dagen nog meer stormen.

Het zit Australie de laatste dagen niet erg mee. Na hittegolven, bosbranden, (kleine) aardbevingen, hagelstormen en overstromingsgevaar is deze zandstorm de laatste op een lijst van tegenslagen.

Bron: BBC

Delen/Bookmark

Bron: AOL News

Delen/Bookmark

Bron: BBC News

Delen/Bookmark

Het is echter lastig om de signalen om te zetten in woorden. De signalen voor één woord verschillen namelijk per persoon en zelfs dezelfde persoon kan verschillende signalen voor dat ene woord versturen. Daarom worden deze signaalpatronen grondig onderzocht. De elektrische signalen worden opgevangen door de sensoren, daarna gaan ze door een versterker. Deze versterker is geprogrammeerd om ruis te verwijderen. Met computer software worden de signalen bewerkt zodat de bruikbare delen van het signaal gebruikt kunnen worden om de verschillende woorden te herkennen.

In het eerste experiment werd software ontwikkeld om patronen in de signalen van 6 verschillende woorden en 10 getallen te kunnen herkennen. Hiervoor herhaalden de wetenschappers subvocaal de woorden zodat een statistisch gemiddeld patroon verkregen werd. De eerste woorden die de software kon herkennen zijn:  ‘stop’, ‘go’, ‘left’, ‘right’, ‘alpha’, ‘omega’ en de cijfers ‘zero’ tot en met ‘nine’. Het herkennen van de woorden was toen gemiddeld 92 procent accuraat.

Het systeem van subvocale woordherkenning heeft vele mogelijkheden. Bijvoorbeeld bij astronauten in de ruimte en bij politie en het leger. Natuurlijk kan je het systeem voor van alles gebruiken maar denk eens aan de mogelijkheid om stilletjes te kunnen overleggen bij een tentamen.

Bron: NASA

Delen/Bookmark

Bron: ScienceBlog

Delen/Bookmark

Bron: ScienceNow

Delen/Bookmark

Bron: ScienceNews

Delen/Bookmark

Volgens wetenschappers vormt het Arctische gebied een van de beste barometers waar het gaat om klimaat verandering. Zij stellen dat de kleinste temperatuurverschillen hier zorgen voor enorme veranderingen.

Bron: Newsdaily

Delen/Bookmark

Bron: UCLA
Nu.nl

Delen/Bookmark